SITEMAP

Logo
 

 

Home (met info-film)

 

Informatie

 

Bezinning

 

Nieuws/Agenda

 

Uitvaartbegeleiding

 

Rituelen en symbolen

 

Mensen met een (ernstige) verstandelijke beperking

 

Cursusaanbod en workshops

 

Linken

 

Contact

 

twitter

 

 


Een leven lang bezig met geloofsvragen​







Froukje Wesseling-Schilstra (51) uit De Tike werkte jarenlang in de gehandicaptenzorg. Tot ze een switch maakte en kerkelijk werker werd. Nu is ze, heel bijzonder, verbonden aan drie verschillende kerkelijke verbanden in Fryslân. Een gesprek over levensvragen, Christus volgen en de eenheid van de kerk.
Lodewijk Born -  Marchje Andringa​   ( Friesch Dagblad 5 januari 2019 )

Froukje Wesseling woont met haar man en twee zoons op een prachtige plek in het dorpje De Tike. Rond het huis lopen kippen vrij rond. De achtertuin heeft de oppervlakte van een half voetvalveld. Binnen in de woonkamer brandt de houtkachel. Vier houten letters die tegen de wand staan, vormen het woordje ‘Thús’. En dat is geen woord teveel gezegd. ,,Ik fiel my hjir sá frij. Wy hawwe hjir alle romte.” Wesseling is sinds vorig jaar werkzaam in drie Friese kerken. In de hervormde gemeente van Gerkesklooster-Stroobos is ze voor acht uur kerkelijk werker, in de Voortgezette Gereformeerde Kerk te Harkema pastoraal werker (twaalf uur). En sinds november werkt Froukje Wesseling ook parttime in de Vrije Evangelische Gemeente Burgum, als gemeentelijk werker (tien uur). ,,Yn ’e praktyk sit ik seker wol op fjirtich-plus”, grapt ze. Drie verschillende namen dus voor één functie. Hoe ze zichzelf ziet? ,,Gewoan as Froukje. As folgeling fan Jezus binne jo roppen om yn Syn namme te gean. Dan sjogge minsken net nei in titel mar nei de persoan.” Ze had naar eigen zeggen nooit verwacht dat ze zou zijn waar ze nu is aanbeland: werkzaam in de kerk. ,,Ik pastor foar oaren? Sa seach ik mysels net. Wol woe ik mear libje út it leauwe wei, op in persoanlike wize. Dat jo in dissipel fan Him binne. Dat byld haw ik ek by wat in pastor wêze moatte soe.”
Het meest rebelse kind Froukje werd geboren in Lollum, ,,op ’e klaai”, en heeft nog altijd die tongval. ,,Us húshâlding wie grifformeard. Skriuw dat mar mei haadletters op. Grifformearder as dat koe neffens my net.” Ze werd, zegt ze, het meest rebelse kind binnen het gezin van de Schilstra’s. Ook om zich te ontworstelen aan de toch wel bevoogdende manier van opvoeden die heit en mem hadden. ,,Ik skopte dêr graach tsjin oan. Ek tsjin de tsjerke.” Zondags moest ze naar de gereformeerde preekschuur van Lollum, zoals ze het gebouw typeert. ,,Wy mochten fan heit perfoarst net nei de bernenjonkentsjinst. ,,Sitten bliuwe!”, sei er dan. Doe fûn ik dat wol wat te bot, mar no bin ik him noch altiten tankber. As jo bern fan harren fjirde jier ôf út tsjerke helje, om se acht jier letter te freegjen der in oere lang te sitten, dan kinne jo wol begripe dat it dan net mear wol.” De ‘uitvinding’ van de kindernevendienst zorgde er voor dat dominees zich in de preken niet meer op de jonge generatie hoefden te richten. ,,Dat hat net goed west”, vindt Wesseling.

De eerste geloofsvragen Ze moest als tiener naar catechisatie. Het werd het moment van de eerste geloofsvragen.
Vragen die botsten met met het gewone leven. ,,Der wie by ús yn it doarp in húshâlding mei fjouwer bêrn mei in

ferstanlike beheining. Tagelyk joech de dûmny by it fraachlearen oan hoe wichtich it wie om de fragen fan de katechismus te witten, it gie ommers om ‘kennis van Gods Woord’. Dat soe dé wei nei it behâld wêze. Mar ik betocht my dat de bern fan dy húshâlding dat Wurd nea lêze of begripe soenen. Kaam it mei harren dan net goed? Hearden sy nét by God?” Nee, die vraag heeft ze nooit aan de dominee gesteld. ,,Ik tink dat ik in jier of trettjin, fjirtjin wie. Dy fraach libbe mear yn mysels; waard wekker roppen.” Die levensvraag bleef haar bezighouden. Net zoals het oog en oor hebben voor de mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking. Na het volgen van een opleiding in de zorg kon ze in 1988 aan de slag bij Maartenswoude in Drachten, het huidige Talant. Daar wordt ze eerst groepsleidster, maar al snel werkt ze er ook als activiteitenbegeleidster. Wesseling is creatief. De leiding van Maartenswoude ziet hoe deze vrouw niet alleen ingang vindt bij de cliënten van de dagbesteding, maar ook bij de bewoners die gedragsproblemen hebben en ernstig verstandelijk gehandicapt zijn. ,,Minsken dy’t net kommunisearje kinne troch te praten.” De communicatie met hen is vooral non-verbaal. ,,Dat docht in berop op in oar diel fan ús wêzen as minske. Wy, ‘gewoane minsken’, binne fan ‘de holle en it ferstân’. Sy hawwe neat oars as it gefoel en it hert. De kliïnten koene net mei my prate mar as ik in minne dei op it wurk hie, net goed yn it fel siet, dan wienen sy de earsten dy dat seagen.”

Een blijvend verlangen Het verlangen om zich te verdiepen in haar vroegere geloofsvragen blijft. Naast haar werk bij Maartenswoude, gaat ze theologie studeren aan de Reformatorische Hogeschool in Zwolle (die later opgaat in het huidige Viaa). Wesseling krijgt les
van predikanten als ds. J. Schelhaas, ds. T.J. van Loo en ds. B. van Oeveren, leermeesters van de oude stempel. Ze is ze nog altijd dankbaar. ,,Ik haw safolle fan harren leard oer de Skrift.” En dan komt in een van de lessen de zin ‘De mens is geschapen naar het beeld van God’ aan de orde bij het vak dogmatiek. ,,Dus doe haw ik mar frege oan myn dosint, dûmny J.M. De Raad: Wat is dan dat byld? Jildt dat allinnich de minsken wêr’t it goed mei giet, dy’t passe yn ús ideaalbyld?” Hij gaf haar geen antwoord, maar liet het haar zelf ontdekken. ,,Hy gong mei my in hiele wei, in tinkproses troch. Dêrby seagen wy mei it each op minsken mei in beheining ek nei de skiednis fan de tsjerke. Dat wy net altyd fraai.” Vanuit de Schrift kwam ze tot een ander antwoord. ,,In minske, syn wêzen, wurdt net bepaald troch syn sykte of handikap. Wy wurde roppen om de brutsen minske dy’t yn in elk fan ús skûlet ûnder eagen te sjen. Wy meie ús der oan oerjaan dat wy libje yn ôfhinklikens fan ús Skepper en fan de minsken om ús hinne. Dat slagget allinne as der in feilige en leafdefolle romte is, wêryn’t jo elkoar opheine kinne, dêr’t maskers ôf meie. Jezus noeget de minsken dêrta út. Wy meie yn Syn spoar itselde dwaan.” In menig kerk is er ongemak als mensen niet passen in wat ‘normaal’ zou (moeten) zijn. ,,Tink oan minsken mei in psychiatryske stoarnis, in ferslaving of oare sitewaasje dy’t net ynfâldich te handljen binne. Is is soms sa clean, sa netsjes. Ik fyn it bespotlik dat wy net mear omtinken jouwe oan dizze minsken.” Ze zag zelf hoe het ook anders kon. ,,God syn leafde jildt eltsenien. Jo meie by Him hearre sa as jo binne. As Syn bern.”
Na het afronden van de opleiding in Zwolle vraagt haar werkgever in 1999 of ze namelijk op Borneroord 

in Beetsterzwaag geestelijk verzorger wil worden. Dat haar diploma niet kerkelijk erkend is, maakt de zorginstelling niet uit. ,,It wie sa’n moaie tiid. Hast alle wiken gong ik dêr foar yn in tsjerketsjinst.” Nergens heeft ze het geloof en het samen geloven intensiever ervaren als toen. De cliënten en de ouders, overige familie en vrienden, iedereen vond elkaar in de momenten van de viering. ,,Ik haw wol op in wetterbêd lein te snoezeljen. Dan sizze jo neat, mar dat is ék it Evangeelje diele. Je krigen ek sáfolle werom fan eltsenien. Laitsje, gûle, raze, alles koe én barde.” Wie haar passie hoort, denkt dat ze voor eeuwig bij Talant had kunnen blijven werken, maar dat gebeurde niet. Ze verdween ,,troch de efterdoar”. Een zwarte bladzijde in haar leven noemt ze dat ontslag in 2008. Het was de tijd dat zorginstellingen in hun beleid zetten dat mensen met een verstandelijke beperking weer gewoon moesten kunnen deelnemen aan het kerkelijk leven in dorp of stad. De christelijke identiteit werd in instellingen minder zichtbaar. Er werden maatjesprojecten bedacht en provinciale werkgroepen opgericht. ,,Mar dêr is úteinlik neat fan op ’e hispel kommen…” Na tien jaar moet ze een beroep doen op een ww-uitkering. Een speling van het lot - zij ervaarde het als leiding van de Heilige Geest bepaalt anders. Als geestelijk verzorger bij Talant is Wesseling al een veelgevraagd spreker bij vrouwengroepen. Haar thema? ‘Een belevingstocht door de geestelijke verzorging’. In oktober 2008 wordt ze uitgenodigd bij de plaatselijke afdeling van Passage in Garyp. ,,Trije wike letter waard ik belle oft ik tsjerklik wurker by harren wurde woe.”
Ze hoeft er niet lang over na te denken, want ze wil maar wat graag het pastoraat in. De PKN-gemeente van Garyp bevindt zich op dat mo

ment in ‘een crisissituatie’, zoals Froukje Wesseling het nu voorzichtig omschrijft. ,,Ik koe fuort oan it wurk.” Ze ontdekt dat het de gemeenteleden op dat moment eigenlijk maar om één ding gaat: gezien worden. ,,It giet derom ferbining te meitsjen. Hiel gewoan. Christus ferkundigje en der wêze foar minsken.” Met honderd gemeenteleden uit Garyp ging ze, in verschillende groepen, op kloosterweekend naar de Clarissen in Megen, bij Nijmegen en de Abdij Koningshoeven in Berkel-Enschot. ,,Dan prate je op in oare wize meiinoar. Je geane de djipte yn.”

Een eigen steunpunt Ze ervaart die diepte ook in De Lethe, aandacht voor levensthema’s. het steunpunt dat ze na haar vertrek bij Talant opzette. Van daaruit begeleidt ze mensen of leidt uitvaarten van mensen die wel of niet bij een kerk zijn betrokken. ,,Ek dy lêste doelgroep wol graach in ritueel en
fiering wêrby’t de famylje op in goede wize ôfskied nimme kin.” Wesseling krijgt steeds meer mensen die niet meer actief zijn in de kerk, ,,mar wol mei libbensfragen sitte.” Ze vertelt over twee mannen van 94 jaar, die ze ongeveer een jaar lang voor hun sterven mocht begeleiden. De ene zocht naar harmonie voor zijn gezin, omdat zijn vrouw een andere keus in het geloof had gemaakt en de evangelische richting in de kerk was opgegaan. Hij benadrukte het belang van de eenheid in het geloof, en wilde dat die eenheid, in de liefde van Jezus, centraal zou staan bij zijn afscheid. ,,Ik fûn it hiel bysûnder dat ik dêr betsjutting oan jaan mocht.” De andere man was afgeknapt op de kerk door conflicten in het verleden en zat met veel wrok. ,,Dat kin jo dus yn ’e besnijing hâlde oant de ein ta. Troch de petearen dy’t we hiene kaam der fermoedsoening en koe hy úteinlik yn frede gean.” Froukje Wesseling pleit ervoor dat pastoraat breder wordt gedragen. ,,Wat soe it moai wêze as der op moandeitemoarn in groep út de gemeente dy’t oansteld is foar de pastorale soarch, seit: ,,Wêr geane wy dizze wike hinne? Wa kinne wy helpe? Wa hat ús no, op it stuit, as tsjerke nedich? Wy binne roppen om de hannen en fuorten fan Jezus te wêzen.” In veel kerken is het niet makkelijk om de ambten van ouderling en diakenen te vervullen, weet ze. Een van de redenen dat er bezoekteams opgezet die zich bijvoorbeeld alleen met bezoekwerk aan ouderen en zieken bezighouden.
Dat is een trend die in de komende jaren alleen maar zal toenemen. Er wordt een dubbele vergrijzing in de samenleving voorspeld.
Rond het jaar 2040 zullen er 4,7 miljoen 65-plussers zijn, waarvan een derde ouder is dan tachtig, aldus het CBS.

Die grijze golf gaat niet aan de kerken voorbij. En dus moet daar op worden ingespeeld. Een ander type kerkenraadslid is nodig. Iemand die minder bezig is met de traditionele taken van diaconaat en pastoraat. Nu zien velen nog op tegen het ambt vanwege de druk die dat met zich meebrengt: van vergaderen tot het praktische werk in de gemeente. Wesseling vindt het belangrijk om een fundamentele discussie te voeren over wáárom dat kerkenraadsambt niet meer aantrekkelijk is. ,,Miskien komt it ek wol omdat der te min praat wurdt oer it persoanlik leauwe. Dat je it fiele as in ropping, dat jo ferantwurdlikheid nimme om mei te bouwen oan ’e tsjerke. Net sizze: ‘Ik kin it net’, mar witte dat God syn Geast jo helpt.”
Een kleine kerkenraad Zelf heeft ze in een van haar gemeenten ook te maken met een kleine kerkenraad. In Gerkesklooster-Stroobos bestaat die uit één ouderling, één ouderling-kerkrentmeester en twee diakenen, waarvan er één voorzitter is.
Een bevlogen team dat in 2012 besloot zich niet neer te leggen bij de terugloop van

gemeenteleden. Op papier telt de gemeente 125 leden. Per maand is er een eredienst en een vesperviering. Die worden beide door zo’n 25 mensen bezocht. ,,Ek al binne wy mei in lytse groep oer, wy leauwe dat it ferhaal noch net dien is. Dat wy Gods Hillige Geast net dôvje meie”, zegt de kerkelijk werker. ,,Sa is it yn folle mear tsjerken yn Fryslân. Lit ús net mear nei it ferline sjen. Sa is it net mear. Myn devys? Wês bliid mei eltsenien dy’t der nó is en gean dan oan ít wurk meiinoar.” In Harkema doet Wesseling alleen het pastoraat voor de 55plussers. Die gemeente heeft daarnaast een parttime jeugdwerker, Nicolien Bergsma, en een voorganger, Frans van Herwijnen, voor acht uur per week voor de middengroep. De gemeente, die in 2004 niet meeging met de fusie van de Protestantse Kerk in Nederland, telt zo’n achthonderd leden. In Burgum bij de Vrije Evangelischen heeft Wesseling 85 mensen onder haar hoede. ,,By alle trije tsjerken spylje deselde fragen. Hoe kinne wy op in oansprekkende wize tsjerke wêze?” Wesseling is erg voor de eenheid van kerken. Ze bidt, hoopt en werkt er voorzichtig aan mee dat in Gerkesklooster-Stroobos gereformeerden en hervormden meer samenwerken. ,,It sil stapke foar stapke moatte.’’ In haar studietijd deed ze onderzoek naar het landelijke Samen op Wegproces.
De poging van de Nederlandse Hervormde Kerk, de Gereformeerde Kerken in Nederland en de Evangelisch-Lutherse Kerk in Nederland om intensiever samen te werken met als doel uiteindelijk te fuseren. Dat proces

duurde van 1961 tot 2004. Meer dan veertig jaar. ,,Doe’t ik dat allegear lêzen hie, tocht ik: dit is dochs ferskriklik.” In al die decennia ging daar landelijk - op bestuurlijk niveau - heel wat energie en tijd mee verloren. Wesseling snapt wel dat velen door al dat geruzie de kerk van hun jeugd verlieten of omdat ze zich niet meer konden vinden in de koers en de geloofsbeleving. Veel randkerkelijken lopen nog met een beeld van de kerk rond uit hun kinderjaren of van de tijd dat ze kerk definitief verlieten, weet ze. ,,Wy hawwe as tsjerke in min imago. Dat de tsjerke op in soad plakken bot feroare is, witte se net. Spitich.” Wesseling zou het niet raar vinden als er zoiets als een boeteviering zou komen in PKNgemeenten waarbij in gebed vergeving zou worden gevraagd voor de verdeeldheid in het verleden - en de pijn die dat teweeg heeft gebracht. Het onderwerp gebed hoort bij haar leven. ,,Alle feroaring by my begjint dêrmei. Mei de hannen gear.” Ze vindt het heel goed dat er deze maand weer een landelijke Week van Gebed (20-27 januari) is
vanuit de Raad van Kerken en MissieNederland. ,,Ik sit sels no by in gebedsgroep van dumny’s en tsjerklik wurkers út de omkriten fan De Westereen. It is sá geweldich dat jo meiinoar en ek foar elkoar bidde kinne. Net allinich foar it wurk mar ek foar de húshâldings, de tsjerke en wat der allegear op jo paad komt. Jo kinne dêr net allinnich mei omrinne. Ek foargongers hawwe elkoar dêryn nedich.” Kansen voor de kerken, voor het Evangelie, ook in Fryslân, ze zijn er volop. ,,Ast sjochst nei ferfolge tsjerken yn ’e wrâld, wat hawwe wy dan in mooglikheden om it Evangeelje te dielen. Ek yn jild en yn tiid. Mar wat dogge wy? We brûke dy mooglikheden net. Net genôch, fyn ik. Wylst de honger nei it Wurd grut is by de minsken. Se binne op syk, rinne fêst yn it libben. Wy kinne harren helpe mei in Boadskip dat al iuwen lang minsken frij makke hat troch it ferhaal van Jezus. Dát is wat Jezus’ leafde docht. It is foar ús folbrocht. We hoege it net allegear sels te dwaan, mar wurde droegen en Hy giet ús dêryn foar. Wêr wachtsje wy noch op om dat nijs te dielen!












 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Froukje Wesseling-Schilstra - Master de Jongwei 20 A - 9219 VN - De Tike - Tel.: 0512 46 15 18 - Mobiel: 06 51 64 83 67 - @mail: info@de-lethe.nl
K.v.K. Leeuwarden: 50866893